Vista


တေန ့ေတာ့ အိမ္ေျပာင္းၾကရင္း ပစၥည္းေတြထုတ္ၾက သိမ္းၾကေတာ့ ႏြဲ ့ရီႏွင့္ဂ်ဳဂ်ဳ ့ဓါတ္ပံုကို က်ဲက်ဲက ေတြ ့သြားၿပီး သေဘာေတြက်ေနသည္မို ့သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းေျပာျပမိသည္။ ဇတ္လမ္းဆံုးေတာ့ က်ဲက်ဲဳက ေနပါအံုး ေျမာင္းျမနားက ထန္းသံုးပင္ရြာဆိုရင္ ငါ့ဦးေလးအသိေတြရွိႏိုင္တယ္ဟုေျပာလာသည္။ 

သူ ့ဦးေလး ဝမ္းကြဲ ေတာ္သည့္ ကိုခြန္စိန္ဆိုသူက ေျမာင္းျမနဲ ့ပုသိမ္ဘက္က ဆန္စက္ေတြကို တြဲဖက္လုပ္ေနသူ။  ထိုသူ ့အကို ကုိၾကင္စိန္က ဆန္စက္ကို ဦးစီးၿပီး သူက ဆန္အဝယ္ေတာ္သေဘာနွင့္ စပါးသြင္းမည့္ ရြာေတြကို ဆင္းသည္တ့ဲ။ 
 “ ဆန္ ခ်ိန္က်ေတာ့ ဆန္ ေပါ့ ၊ စပါးျပီးလို ့တျခားသီး စိုက္တဲ့အခ်ိန္ၾကေတာ့ ေျမာင္းျမ ပြဲရံုအတြက္ ၾကက္သြန္ေတြ ေျမပဲေတြ ေကာက္ရတာေပါ့ ၊ တစိမ္းေတြလြဲထားရင္ စိတ္မခ်ရဘူး “ 
ဆိုေတာ့ ဂ်ဳဂ်ဳအတြက္ ဗဟုသုတျဖစ္စရာ။မိသားစု စိတ္ဓါတ္ သိုင္းသိုင္းဝိုင္းဝိုင္း လုပ္ကိုင္စားတတ္သည့္ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြ စိတ္ဓါတ္ကို သိလိုက္ရသည္။

 “ နင္က ဘြဲ ့ရေတာ့ ေျမာင္းျမ ျပန္မယ္ဆို အဲဒါလုပ္မွာလား “ ဆိုေတာ့ “ ေအး “ တဲ့ ။
 ငါကသမီးအႀကီးေလ သားႀကီးမရွိေတာ့ လုပ္ရမွာေပါ့ ဆန္စက္ေတြ ပြဲရံုေတြ ထိုင္ရမွာ ၊ စပါးေတာ့ ဆင္းမေကာက္ဘူးေလ ဦးေလးပဲ ေကာက္မွာေပါ့“ တဲ့။ “ ငါ ဒီတေခါက္အိမ္ျပန္ရင္ ေျမာင္းျမျပန္ျဖစ္မလား မသိဘူး နင္လုိက္လည္ေပါ့ ငါစံုစမ္းေပးမယ္“ တဲ့။ 

 ဒီလိုနဲ ့ပဲ စာေတြ မ်ားလာျပန္ေတာ့ က်ဲက်ဲလည္း မျပန္ျဖစ္ ဂ်ဳဂ်ဳလည္း မျပန္ျဖစ္ပဲ ထုိအေၾကာင္းေမ့ေလွ်ာ့ ေနၾကျပန္ေလသည္။
 တေန ့ေတာ့ ေက်ာင္းက အျပန္လမ္းမွာ ဂ်ဳဂ်ဳ ့မိုဘိုင္းကို နံပါတ္မေပၚေသာဖုန္းတခု ဝင္လာေလရာ အိမ္ကထင္ၿပီး ကိုင္လုိက္ေတာ့ တဖက္မွ ဘာမွ ေျပာေသးပဲ တိတ္၍သာေနသည္။

 “ ဟလို “ အေတာ္မ်ားမ်ားေျပာၿပီးမွ မာေက်ာေက်ာအမ်ိဳးသမီး အသံတခုက “ဟဲ့ေျပာလိုက္ေလ ဟိုဘက္က ထူးေနတာၾကာပီ“ တ့ဲဲ။ ဂ်ဳဂ်ဳမွာ အေတာ္ေလး အူေၾကာင္ၾကားျဖစ္သြားၿပီး
 “ ဘယ္သူပါလည္း ေျပာပါ “ ဆုိေတာ့ မွ တုန္ခိုက္္ခိုက္ အသံတခုက “ မမေလး “ တဲ့။ 

ဂ်ဳဂ်ဳ ့ဦးေႏွာက္သည္ဘယ္လုိ မွမေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ အသံေၾကာင့္ ခ်ာခ်ာလည္ကာအလုပ္မ်ားေနေပမယ့္ လူကေတာ့ ေၾကာင္အမ္းၿပီး ဖုန္းကို ကိုင္ကာ မီးပြိဳင့္မွာ လမ္းကူးရပ္သားအေနအထားတြင္ ရပ္ေနမိသည္ကို က်ဲက်ဲက လက္ကေန အတင္းဆြဲေခၚသြားမွ သတိထားမိေတာ့သည္။

 မယံုၾကည္ႏိုင္ေပမယ့္ ေလာကမွ ဒီလိုေခၚမယ့္လူဒီတေယာက္သာရွိသည္မို ့
 “ ႏြဲ ့ရီ .. နင္လား .. ဘယ္ကဆက္ေနတာလည္း “ ဟုေမးေသာ္ “ မမေလး .. မမေလး “ ေနာက္ဆက္တြဲ မမေလးက ငိုသံေအာက္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။ “ကဲေျပာမွာ ေျပာ လိုင္းေကာင္းတံုးေျပာရတာ ငိုမေနနဲ ့“ ဟု မာေရေက်ာေရ အသံရွင္က ေျပာတာၾကားရျပန္သည္။

 ႏြဲ ့ရီေၾကာက္လန္ ့ေနတုိင္းမွာ ဂ်ဳဂ်ဳက ေဟာက္ေပးလိုက္မွ အသံထြက္လာသည့္ထံုးစံအတိုင္း “ ႏြဲ ့ရီ ေသခ်ာေျပာစမ္း ဘာျဖစ္လို ့လည္း ေတာ္ၾကာလိုင္းမေကာင္း လုိ ့ဘာမွ မၾကားလိုက္ရဘဲ ျဖစ္မယ္ ကဲေျပာ “ ဟု ေအာ္လုိက္ေတာ့မွ “ မမေလး ႏြဲ ့ရီေယာက်ာ္းယူရေတာ့မယ္“ တဲ့။

 “ ဟင္ နင္က ဘယ္အရြယ္မုိ ့ေယာက်ာ္းယူမွာတုန္း ၊ ဘာျဖစ္လုိ ့တုန္း“ ဆိုေတာ့ွ ႏြဲ ့ရီက 

“ အေမ့ေၾကာင့္ “တဲ့။
 “ နင္အခုဘယ္က ဆက္တာလည္း “ ေမးျပန္ေတာ့
 “ အေမ့အတြက္ ဆက္ေသာက္ေနရတဲ့ ေဆးေတြကို ပုသိမ္မွာ လာဝယ္တာ၊ ရြာက ေဆးမွဳးနဲ ့လိုက္လာတာေတာ့္ အဲဒါ ေဆးရံုႀကီိးနား ကထြက္လာရင္း ဒီဆိုင္မွာ နိုင္ငံျခား သို ့အဖုိးသက္သာစြာ ဆက္သြယ္ေပးသည္ဆုိတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ထားတာ ေတြ လို ့ ဝင္လိုက္တာေတာ့္၊ မမေလးဖုန္းနံပါတ္ကို ႀကီးေမ ေပးထားတာ ႏြဲ ့ရီ ဗလာစာအုပ္ထဲအျမဲပါတယ္ေလ ၊ 
 အဲဒါ ဆိုင္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေဒၚေလးကို ျပလိုက္တာေပါ့“ 

ဆိုေတာ့ မာေရေက်ာေရအသံရွင္က ဆိုင္ကမိန္းမမွန္းသိသြားသည္။ ႏြဲ ့ရီကမၾကည္လည္း မၾကည္ခ်င္စရာ ေဒၚေလးတဲ့ေလ ။ ဂ်ဳဂ်ဳက ထို အမ်ိဳးသမီးကို ဖုန္းေပးခိုင္းရၿပီး ထိုဖုန္းနံပါတ္ကို ေတာင္းကာ ျပန္ဆက္ပါမည္ဟုေျပာရသည္။
 ႏြဲ ့ရီ ဖုန္းခမ်ား မတန္တဆကုန္ၾကမည္ကို ျမင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ 
ဆိုင္ရွင္အမ်ိဳးသမီးက ႏြဲ ့ရီကို မၾကည္ေပမယ့္ ဂ်ဳဂ်ဳက အမ ေခၚေသာေၾကာင့္လား မသိ အဆင္ေျပေနေလသည္။ ဖုန္းျပန္ဆက္လို ့ရေတာ့မွ ႏြဲ ့ရီက အဆက္မျပတ္ေျပာေတာ့သည္မွာ ၊
 ႏြဲ ့ရီ အေမ ေနမေကာင္းအႀကီး အက်ယ္ျဖစ္ျပီးေႏွာက္ ပုသိမ္ေဆးရံုသို ့ပို ့ၿပီး ခြဲစိတ္ကုသရသည္။ ႏြဲ့ရီမွာ ့ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ ရြာက ေငြတိုးေခ်းေပးေနၾက 
အေဒၚႀကီးက ေျမာင္းျမက သူေဌးတဦးထံမွ ေငြေခ်းေပးသည္္။

 ႏြဲ ့ရီ အေမ ေဆးကုေနၿပီး ေနေကာင္းသြား ေသာ္ ထိုအေဒၚႀကီးက ပိုက္ဆံျပန္ဆပ္မည့္ အစား သူ ့သူေဌးက ႏြဲ ့ရီကို လက္္ထပ္ခ်င္သည္ဟုေျပာလာသည္တဲ့။ ႏြဲ ့ရီကို ရြာတြင္ အိမ္တေဆာင္မီးတေျပာင္ထားပါမည္ လယ္ေတြ ေရႊေတြလည္း လက္ဖြဲ ့မည္ ဟု အေမျဖစ္သူကို အေၾကာင္းၾကားလာသည္တဲ့။ ႏြဲ ့ရီ အေမက အေၾကြးေတြကလည္း မ်ား ၊ သူကလည္း ခြဲစိတ္ထားသည္မို ့အလုပ္မလုပ္ႏိုင္၊ ႏြဲ ့ရီတေယာက္တည္း ဒုကၡမ်ားေအာင္ဆပ္ရမည္ကို လည္း သနား ၊ 
အခု အစီအစဥ္ကလည္း ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္းမုိ ့လက္ခံခ်င္သည္တဲ့။
 ႏြဲ ့ရီကလည္း “ အဲဒါ လက္ခံလိုက္ရေတာ့မယ္ မမေလးရယ္ အေၾကြးက အမ်ားႀကီး တဲ့
 “ ေၾသာ္နင္က ငါ့ကိုဖိတ္မလို ့ တကူးတက ဖုန္းဆက္တာလာ“ ဆုိေတာ့ 
“ မဟုတ္ဘူး ေတာ့ ႏြဲ ့ရီ ရင္ထဲမွာ ဆို့ ဆို ့ၾကီးျဖစ့္ေနတာ မမေလး ကို သိပ္ေျပာျပခ်င္တာပဲ အဲဒါေၾကာင့္“တဲ့။ 

“ ဒါဆို သူေဌးကေတာ္ျဖစ္ေတာ့မယ္ေပါ့ အဲလူကို နင္မႀကိဳက္ဘူးလား “ ဆို ေတာ့ 
 “ ဟင့္အင္း မႀကိဳက္ပါဘူး ႏြဲ ့ရီ တခါပဲျမင္ဖူးတာ ဦးေလးႀကီးေတာ္ေရ ့ ၊ ဒါေပမယ့္ ႏြဲ ့ရီယူမယ္ အေမ့ကိုသနားတယ္ အေမက ႏြဲ ့ရီကိုၾကည့္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ ေၾကြးေတြလည္း ေက်၊ အိမ္ေထာင္ရက္သားေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ က်သြားရင္ သူစိတ္ေအးမယ္ “ တဲ့ေလ။ 
နားေထာင္ေနရင္း ပါးနပ္ေသာ ဂ်ဳဂ်ဳ ့ေခါင္းမွာ လက္ကနဲ ့ျဖစ္သြားရသည္ ၊ 
 “ ဦးေလးႀကီးဟုတ္လား မိန္းမ မရွိဘူးလား“ ဆိုေတာ့။ 
“ ေဒၚေထြးကေတာ့မရွိဘူးေျပာတာပဲ “ တဲ့ေလ။ 

 “ နင့္ကို ဘာလို ့ေျမာင္းျမေခၚမသြားတာလည္း “ ဆိုေတာ့ 
“ သူတို ့က ဟိုအိမ္မွာ စီးပြားဖက္ေမာင္ႏွမေတြ အမ်ားႀကီးတဲ့ ႏြဲ ့ရီစိတ္ညစ္မွာစိုးလို ့ ရြာမွာပဲထားမွာတဲ့ ေဒၚေထြးကလည္း အဲဒီ့အေၾကာင္းမေမးနဲ ့ သူေဌးမႀကိဳက္ဘူးတဲ့မွာထားတယ္ေတာ့္ “ ထိုစကား အၾကားမွာ ဂ်ဳ ဂ်ဳ ခ်က္ျခင္းသေဘာေပါက္သြားသည္။
 ေအာ မယားငယ္ထားမွာကိုး .. ဒါ့ေၾကာင့္ရြာမွာ အိမ္ေဆာက္ေပးမယ္ေျပာတာကိုး ။
 အရိုး အအ ႏြဲ ့ရီ တုိ ့ က ရြာက ေအာင္သြယ္ႀကီး ေျပာတာပဲသိရွာသည္၊ ဟုိေအာင္သြယ္ကေရာ သိလို ့ လုပ္တာလား မေျပာတတ္။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ သိလို ့လုပ္တာပဲျဖစ္ႏိုင္သည္။
 လွတဲ့ မိန္းကေလးမ်ား အေတာ့္ကို အႏ ၱရယ္မ်ားတာကိုး ၊ ဒီယုန္ဝင္သြားတာျမင္လို ့ ဒီၿခံဳကိုလိုက္ထြင္ွန္းလည္းမရိပ္မိရွာေပ။ 
 “ နင္တင္တဲ့ အေၾကြးက ဘယ္ေလာက္မို ့တုန္း “
 ႏြဲ ့ရီေျပာေသာ ေငြပမဏ သည္ မမ်ားလွပါ ။ အနည္းဆံုး သူေဌးတေယာက္အတြက္ လွလွပပ အပ်ိဳစင္ေလးကို ရဖုိ ့မမ်ားလွပါ။ ဂ်ဳဂ်ဳတို ့အတြက္လည္း မမ်ားပါ ။
 ဒါေပမယ့္ခက္တာက ဂ်ဳ ဂ်ဳ ့မွာေလာေလာဆယ္ ပိုက္ဆံမရွွိိ သူက ေက်ာင္းသား။ 
ဒါေပမယ့္ သူကယ္ရမည္ ႏြဲ ့ရီကို ဒီလိုအျဖစ္မခံနိုင္ပါ။
 အနည္းဆံုးသူမသိလိုက္လို ့သာမတတ္နိုင္ရမည္ သိသိၾကီးနဲ ့ ေတာ့ အျဖစ္မခံနိုင္ပါ။
 

 သူ ့ေခါင္းထဲမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တို ့စကၠန္ ့ပိုင္းအတြင္း လွ်င္ျမန္စြာခ်ျပီး သြားၾကသည္။

 “ ဒီမွာ ႏြဲ ့ရီ ၊ငါေျပာတာနားေထာင္ ငါေျပာတဲ့ အတိုင္းလုပ္ ၊ ငါ့အသိ စပါးပြဲရံုက ကိုခြန္စိန္ဆိုတာရွိတယ္ ၊ နင့္အေၾကြးကို သူဆပ္ေပးလိမ့္မယ္ ၊
 ပီးရင္ နင့္ကို ကုန္စံုဆိုင္ေထာင္ဖုိ့ အရင္းလည္း ထုတ္ေပးလိမ့္မယ္ ၊နင္အဲဒီပိုက္ဆံနဲ ့ကုန္စံုဆိုင္ဖြင့္ေပါ့ ေကာက္မစိုက္နဲ ့ေတာ့ ၊
 အဲဒါ ငါ့ပိုက္ဆံပဲ သိလား ငါသူ ့ကို လႊဲေပးလိုက္မွာ “

 “ ဟင္ ဘယ္က ပိုက္ဆံလည္းေတာ့္ မမေလး ေျပာေတာ့ ေက်ာင္းသားက ပိုက္ဆံမရွိဘူးဆို “

 “ နင္မသိရင္ အသာေနပါ ဒီက ေက်ာင္းသားက အလုပ္လုပ္လို ့ရတယ္ ငါ စုထားတာ ပိုက္ဆံေတြ မွ အမ်ားႀကီး ေဒၚလာနဲ ့ရတာ ၊ အဲဒီေတာ့ နင္ငါေျပာတဲ့ အတုိင္းလုပ္ မရွည္နဲ ့သိလား “ 
 “ ဟုတ္ကဲ့“
 “ေဈးနားကိို သြား ေအာင္သစၥာဆန္ဆိုင္္ဆိုတာရွိတယ္ အဲဒီမွာ ေမး ၊ နက္ျဖန္မွသြားနာ္ ငါသူ ့ကို ဖုန္းဆက္ရအံုးမွာ ၊ ျပီးေတာ့ အခုငါေျပာတဲ့ အေၾကာင္းကို ဘယ္သူမွ မေျပာနဲ ့အံုး သိလား ၊ နင္အခုဘယ္မွာေနတုန္း “ ဆိုေတာ့
“ ေဆးမွဳးအသိ ေက်ာင္းဆရာမအိမ္မွာ“ တဲ့။ 

ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး က်ဳဲ ့က်ဲ ့ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ျပံဳးလွ်က္ေခါင္းညိမ့္ျပသည္ကိုေတြ ့ရသည္။ 
ဂ်ဳဂ်ဳ ့မွာ လုပ္စရာရွိသည္မ်ားကို က်ဳဲ ့က်ဲနွင့္တုိင္ပင္ၿပီး အျမန္ စီစဥ္ရသည္ ။
 က်ဲ ့က်ဲ ့ဦးေလးက ထိုသေဌးနာမည္ေျပာလိုက္တာနဲ ့ သူကေျမာင္းျမမွာ မိန္းမႀကီးနဲ ့ပဲဟုဆိုလာေတာ့ ဂ်ဳဂ်ဳထင္တာ မမွားဘူးဆိုတာေသခ်ာသြားသည္။ 

သူမိန္းမက ေဈးထဲမွာ ငံျပာရည္လက္ကားေရာင္းသည္တဲ့ ၊ အလြန္အေပါက္ဆိုးေသာ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္မိန္းမဝႀကီးတဲ့။ ထိုသူက လယ္ေတြကို လိုက္ဝယ္ျပီး ၂ သီးသံုးသီးစားမ်ိဳး လုပ္ရင္းနဲ ့ရြာေတြမွာ ေနကာ မိန္းမၾကီးနဲ ့အေဝးမွာ ေနတတ္သည္တဲ့။

 ႏြဲ ့ရီ အေၾကြးကို ကိုခြန္စိန္တုိ ့ကဆပ္ေပးမည္ ကုန္စံုဆိုင္ အေသးတခုေထာင္ႏိုင္ေအာင္လည္း အရင္းထုပ္ေပးမည္။ ထုိကုန္က်ေငြကို က်ဲ ့က်ဲ ့အေမက သူ ့ေမာင္ ကိုခြန္စိန္ကို စိုက္ေပးလိုက္ပီး ေဒၚလာႏွင့္လဲတြက္ကာ ဂ်ဳဂ်ဳက က်ဲ ့က်ဲ ့ကို လတိုင္းျပန္ေပးဖို ့ စီမံၾကေလသည္။
က်ဲ က်ဲအတြက္  အိမ္ကပို ့ရမည့္ပိုက္ဆံထဲမွ ထိုပမာဏကို ေလွ်ာ့ပို ့ျခင္းျဖင့္ သံုးဦးသံုးဖက္ အကုန္အဆင္ေျပေစေတာ့သည္။ 

တေန ့အတြင္း ဖုန္းေကာ မ်ားစြာ ႏွင့္ သူ ့ေနာက္ကြယ္မွာ စံမံလိုက္ရတာကို မသိရွာေသာ ႏြဲ ့ရီတေယာက္ ေနာက္ေန ့တြင္ ေအာင္သစၥာ ဆန္ဆိုင္ေရွ ့သို ့ေရာက္လာေလသည္။
 အလံုးစံုရွင္းျပၿပီး ေႏွာက္ ကိုခြန္စိန္က ဂ်ဳဂ်ဳထံဖုန္းေခၚေပး သည္။ 
ဝမ္းသာလြန္း၍ငိုေနေသာ ႏြဲ ့ရီကို “ နင္ေသခ်ာႀကိဳစား ဆိုင္ဖြင့္ ၊
 ငါလာလည္ေတာ့ ဆိုင္ႀကီး ျမင္ခ်င္တယ္“ ဟုေျပာရသည္။

 “ မမေလး ျပန္လာရင္ အတုိးေရာ အရင္းပါျပန္ဆပ္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစား မယ္ေတာ့္ စိတ္ခ် “ ဆိုေတာ့ 
သူ တြန္း အားရွိေအာင္ “ ေအးေအး “ ဟုသာေျပာလုိက္ရေလသည္။ 

 လတိုင္းျပန္ဆပ္ရမည့္ပိုက္ဆံအတြက္ ဂ်ဳဂ်ဳမွာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တုိင္း အခ်ိန္ပိုင္းလုပ္ရေလသည္္ ။
 ၃ ပတ္ေက်ာင္းပိတ္ေသာ္ ရန္ကုန္ျပန္မည့္အစီအစဥ္ကိုလည္း ဖ်က္ကာ ရသမွ်ေသာ အခိ်န္ပိုင္းအလုပ္မ်ားကို လုပ္ရင္း ပိုက္ဆံစုေလသည္။ က်ဲက်ဲကေတာ့ စိတ္မေကာင္းွာေပ။ 
ဂ်ဳဂ်ဳကေတာ့ အလြန္ေက်နပ္ပါသည္။ သူမရဲ ့ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းမေလးကို သူမ်ားမယားငယ္ျဖစ္မည့္ ဘဝက ကယ္တင္လုိက္ရသည္မဟုတ္လား ။

 ဆက္ရန္

Labels: , edit post
9 Responses
  1. သစ်သစ် Says:

    မျပီးေသးဘူးလားေအ ႏြဲ႔ရီအျဖစ္ကလည္း ...အဟင့္


  2. Mar Mar Lwin Says:

    ေဈးေရာင္းမဲ႔ႏြဲ႔ရီအေၾကာင္းကို ေမွ်ာ္လိုက္ပါအံုးမည္


  3. Anonymous Says:

    Fighting Nwe Yes..
    Fighting partner Ju Ju ...:P

    pifpif


  4. Anonymous Says:

    I wrote
    Part timer .. Sorry


  5. Anonymous Says:

    I thought the Nwe ye (2) is the end of story. Ha ha..
    Cool.. U did a good job...It makes u feel happy whenever u think about it.

    Ant.


  6. Vista Says:

    ျပီးပါေတာ့မယ္ အရမ္းမ်ားလို ့ျဖတ္လုိက္တာ .. ဟီး မမစင္ ၊ တီမာ ေရ ေက်းဇူး ။ Ant ဆက္ရန္ေရးထားတာကို ညက္စိမွဳန္ေနပီ ထင္တယ္ ။


  7. အေဝးႀကီးမွာ ေရာက္ေနေပမယ့္ လိုအပ္လာတဲ့အခါ ‘စိတ္မေကာင္းပါဘူး’ ဆိုတာေလး ေလာက္နဲ႔တင္ မၿပီးဘဲ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ အပင္ပန္းခံၿပီး ႀကိဳးစားေပးတဲ့ ဂ်ဳဂ်ဳရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေလးကို ႏွစ္သက္စြာနဲ႔ ေလးစားမိတယ္...၊ ဆက္ရန္ကိုလည္း စိတ္႐ွည္စြာနဲ႔ ေစာင့္ေနမယ္ ညီမေရ...။


  8. Yuya Mon Says:

    A kind-hearted person!


  9. Nay Says:

    ဘစ္ဘစ္ရဲ႔႕ဝတၱဳ ုကသိပ္ေကာင္းေနျပီ၊ဆက္ေမ်ာ္ေနပါသည္.. :)