နံရံ..

ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ကာထားတဲ့နံရံ....
ကိုယ္တိုင္ ပန္းရံလုပ္ၿပီး တည္ေဆာက္ထားတဲ့ နံရံ...
ဒီနံရံကို ကိုယ္တိုင္ေဆာက္ထားမွန္းလည္း မသိ..
လူေတြနဲ ့ေတြ ့ဆံုေပါင္းသင္းတိုင္း မွာ
နံရံေတြ အၿမဲေဆာက္
နံရံ ေနာက္ကြယ္ကေန ဆက္ဆံေနၾကမို ့
ေနာက္ပိုင္းမွာ နံရံကေအာ္တိုေတာင္ေပၚလာတယ္ထင္ခဲ့မိ..

အက်င့္ေတြပါလာလြန္းေတာ့ ဒီနံရံ ေတြရွိေနမွန္းပင္မသိ ...
ဟန္ေဆာင္ေျပာ ..ဟန္ေဆာင္ရယ္ေမာ ..
ဟန္ေဆာင္ခင္မင္တတ္တာအက်င့္ျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္လား ...
.
.

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟန္ေဆာင္မွန္းကို မသိေတာ့တာ ...
တကယ္ပဲ ကုိယ္ဟာ သူတို ့ကို ခင္မင္တယ္ ထင္ေနခဲ့တယ္ မွလား ...
အမွန္ကေတာ့ ..

အလႊာေတြ အလႊာေတြ ...
နံရံေတြ နံရံေတြ ...
ေနာက္ကြယ္မွာပုန္း မွန္းမသိပုန္းေနရင္း ေနခဲ့တာ ..


ဘာ့ေၾကာင့္ လူေတြဟာ .. နံရံေနာက္မွာ ေနၿပီး ကြယ္ဝွက္ေနခ်င္တာလည္း.. ?
ဘာ့ေၾကာင့္အလႊာေတြ ျခားပီးမွ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခ်င္တာလည္း.. ?

ကိုယ့္ရဲ ့အားနည္းခ်က္ေတြ မျမင္ေစခ်င္လုိ ့လား...?
ျပစ္မ်ိဳးမွဲ ့မထင္ အကုန္အဆင္ေျပေနတာလို ့ပဲထင္ေစ ခ်င္တာလား...?
လူေတြကိုေၾကာက္လို ့လား... ?
ဟန္ေဆာင္ရတာႀကိဳက္လို ့လား... ?
............

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က နံရံေတြေနာက္က ၾကည့္ေနသ၍...
သူမ်ားေတြရဲ ့အနားကိုမေရာက္နိုင္ဘူးဆိုတာေတာ့ သတိျပဳသင့္တယ္ေနာ္....

အလႊာတခုျခားၿပီး ေပါင္းသင္းေနသ၍ တဖက္ကလူကိုလည္း အလႊာျခားၿပီးပဲ ေတြ ့ရမွာမို ့


နင္ကိုယ္တိုင္
နင့္ ေရွ ့မွာ ကာမွန္းမသိကာထားတဲ့ နံရံေတြ
အလႊာေတြ ကို အရင္ ျဖဳတ္ခ်လိုက္ပါအံုး...
စစ္မွန္တဲ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးကို ရမွာပါ...


ဒါမွမဟုတ္လို ့ကေတာ့ ...
အေပါင္းအသင္းမရွိဘူး အထီးက်န္တယ္ ..
ဘယ္သူမွငါ့ကိုငါခင္သလို မခင္ၾကဘူးလို ့ေတာ့လာမညည္းနဲ ့ ..
သူငယ္ခ်င္းရယ္
ငါလည္း
မတတ္ႏိုင္ဘူး...... ။

တစ္ရက္ေသာ တနဂၤေႏြေန ့က

ေန ့လည္စာ..

Meatball Soto
မေလးပိုင္ စင္ကာပူ မီးရထားဘူတာရံုမွာေရာင္းတာ
အဲဒါကိုႀကိဳက္လို ့မႀကံဳႀကံဳေအာင္သြားစားေလ့ရွိတယ္

ညစာ ....

အလည္လြန္ၿပီး VivoCity က အဲဒီဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ၁၀ နာရီထိုးခါနီး ဆိုင္ပိတ္ေတာ့မယ္

ဗိုက္ဆာဆာနဲ ့ လာခ်တဲ့ေျမပဲေတြပဲ စားေနရတယ္

ပိန္ေလ အခ်ဥ္ႀကိဳက္ေလ မ်ားလား .. အဲလိုသံပုရာေဖ်ာ္ရည္ဆုိသိပ္ႀကိဳက္တယ္

လာပီလာပီ ဟင္ ..ထည့္ျပဳတ္ဖို ့အဆာေတြအရင္လာခ်တယ္ မီးဖို မခ်ေသးဘူး ကေတာက္

ဒီေခါက္ဆြဲပဲ ကိုက္စားရေတာ့မလို

အမေလးလာပါပီခုမွ

ဘယ္ေတာ့မ်ားက်က္ပါ့မလည္းေနာ္

ဒါလား ဘာ Mode နဲ ့မွရိုက္ထားတာမဟုတ္ဘူး ..
မေစာင့္ႏိုင္လို ့အျမန္က်က္ေအာင္ အဖံုးဖုံးပလိုက္တဲ့ပံု

ဒါဘာလည္း အနီးကပ္ဆိုေရခဲမုန္ ့လိုလိုပဲ။
Wasabi prawn တဲ့။
ပုစြန္ေၾကာ္ကို ဝါဆာဘိ အနွစ္ဆမ္းထားတာ ၊ မဆိုးပါဘူး ။
က်ေနာ္ Wasabi မႀကိဳက္တာေတာင္စားလို ့ရတယ္။

ဒါက အေဝးကပ္ရိုက္ခ်က္ ။

ငါးမန္းေတာင္ ဖက္ထုပ္ဟင္းခ်ိဳဆိုပဲ။ ငါးမန္းေတာင္ အသားရွာဖို ့ဦးစံရွား ရဲ ့မွန္ဘီလူးလိုတယ္။

ဝက္သား+ ေကာင္ညင္း + မွိဳ ( ဟင္း နာမည္မမွတ္ထားမိ )။
စားလို ့ေတာ့ေတာ္ေတာ္ေကာင္း ၊ ေကာက္ညွင္းမႀကိဳက္တဲ့ က်ေနာ္ေတာင္စားတယ္ ။

စားၿပီးေတာ့ ကမ္းနားထိုင္ ၊ ဟိုေငး ဒီေငး။
ဟိုေျပာ ဒီေျပာ ။

လက္ကမေန နိုင္ ၊ ကင္မရာ မပါ ေပမယ့္ ဖုန္းနဲ ့ရိုက္။

ကမ္းနားမွာ သီခ်င္းဆိုတာ နားေထာင္ ။

အဲဒီ တစ္ဖြဲ ့လံုးအရမ္းေတာ္ၾကပါတယ္ ။
မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ ၊ ေလဒီဂါဂါ ၊ အက္ဘာ ၊ ဂ်က္စတင္ တင္းဘာလိတ္ ၊ ဟဲဗီး
သီခ်င္းေတြ အကုန္ဆိုတာ ဆက္တိုက္ ။

သူတို ့တီးဝိုင္းနားေထာင္ၿပီးေတာ့ ကမ္းနား မွာ ျပန္ထိုင္ ၊ ေမွာင္ေတာ့မွ ႏွစ္ေယာက္သားျပန္လာၾက။
စေနေန ့ည ခရီးစဥ္ဤတြင္ၿပီးပါၿပီ။

--------------------------------

IBM Engineer ဆီက Report ယူ ၊ လက္မွတ္ထိုး ၊ သူ ့ကို တံခါးဝလိုက္ပို ့၊
ႏုတ္ဆက္ အၿပီး မွာမွ နာရီၾကည့္မိသည္။ ညေန ၇ နာရီခြဲ။
IBM က Teo က ဒီကိုလာေနၾကမို ့ဓါတ္ေလွကားနားအထိလိုက္ပို ့ရန္မလို ။ သူ ဘာသာသြားတတ္သည္။ Server Room ထဲမွာက power supply လာ လဲသူမ်ားက်န္ေသးသည္ ။
ျပႆနာဆိုတာ တစ္ခုတည္းမလာဘူးဆိုတဲ့စကားပံုမ်ားေတာ့ သိပ္မွန္။
ဒီ System က ဒါျဖစ္ၿပီဆို ၊ ေနာက္ တစ္ခုကလည္း ျဖစ္ေသးတာ။
အနည္းဆံုး ၂ ခုေလာက္မွ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ။ power supply သမားေတြျပန္သြားေတာ့ ၈ နာရီနီးပါး။
က်ေနာ့္မွာ အဲဒီေတာ့မွ ခံုမွာေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္မိသည္။
ေမာတာ ၊ မနက္စာ breakfast ေတာင္မွ မစားရေသး ခုဟာက ညစာအခ်ိန္ေတာင္လြန္ေတာ့မယ္ ။
သိမ္းစရာေတြ သိမ္း အၿပီး ၊ ျပန္ခါနီးမွာ Server Rack ေတြ ေသာ့ခတ္
ဖို ့အသြား ၊ ေတြ ့လိုက္ရတာတစ္ခုေၾကာင့္ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးက်ယ္သြားသည္။
က်ေနာ္ တို ့Server Room ရဲ ့အတြင္း မွာ ေနာက္ထပ္ တစ္ခန္းရွိေသးသည္။
အဲ အခန္းကို က်ေနာ္တို ့အခန္းက ေန ျဖတ္ၿပီးမွ ဝင္သြားရသည္။
အဲအခန္းမွာ Francis တစ္ေယာက္ပဲ သူ ့စက္ေတြနဲ ့ေနေလ့ရွိသည္ ။
ၿပီးေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွလည္း တံခါးပိတ္ေလ့မရွိ ။
က်ေနာ္တို ့အခန္းအတြင္းက အခန္းလို ျဖစ္ေနတာမို ့ တံခါးပိတ္လိုက္တာနဲ ့ ဖုန္းလိုင္းမမိေတာ့လို ့ေလ။

ဒါေပမယ့္ ခုေတြ ့လိုက္တာက အဲဒီ တံခါးက ပိတ္ရက္သား ၿပီးေတာ့ တလွဳပ္လွဳပ္နဲ ့။
ကိုယ္တိုင္ က ဗႏၶဳလေသြးပါ သူမို ့ သတိၱကေကာင္းၿပီးသား။
မ်က္လံုး ျပဴးသြား ၿပီး စစ ခ်င္းေခါင္းထဲ ဝင္လာတဲ ့အေတြးက အရင္ Security ဦးေလးၾကီးေျပာဖူးတဲ့ ၊
နင္တို ့level မွာ သရဲ ရွိတယ္ ဆိုတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ရြတ္ဖတ္ ၿပီးေမာင္းထုတ္ရတယ္ ဆိုလားတဲ ့။

ဒါေပမယ့္ တံခါး တလွဳပ္လွဳပ္နဲ ့က မရပ္ တာ မို ့ အရဲစြန္ ့ သြား card နဲ ့ကပ္ ခါ ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ၊
တစ္မ်က္ႏွာလံုး ရဲရဲ နီေနၿပီး တစ္ကုိယ္လံုး တုန္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ေယာက္။
ထိုအမ်ိဳးသမီးေလး ေျပာလိုက္တာက အေထြးေထြးအေရာေရာ
“ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာရွင္ ၊ ဖုန္းလည္း လိုင္းမမိဘူး“ တဲ့။
ႀကိဳးေပ်ာက္ ဂါဝန္ အနက္ ခပ္တိုတို အေပၚမွာ ပဝါ အနက္ပါးပါးေလး ပတ္လို ့၊ ၆ လက္မ နီးပါးျမင့္ေသာ ထိပ္ခြ်န္ေဒါက္ျမင့္ ၊ ထို ဝတ္စားပံု အရ ဒီရံုးကို တစ္ခါမွ မလာဖူးသူဟုသတ္မွတ္လိုက္သည္။


အမ်ိဳးသမီးေလးက သူမေနာက္ကလိုက္ထြက္အလာမွာ ထိပ္ခြ်န္ေဒါက္ျမင့္က
ေအာက္က Raised Floor အေပါက္ၾကားမွာညပ္ေနျပန္လို ့ထုပ္ရျပန္သည္။
သူမကို ထိုင္ခိုင္းၿပီး စိတ္ေအးေအးထား ခိုင္းရသည္။
ဖုန္းတစ္ခါ နွစ္ခါ ေခၚအၿပီးမွာမွ ဇတ္လမ္းက ရွင္းေတာ့တာ။

သူမက အေပၚထပ္ က Server Room မွာ ထိုင္ တဲ့ ျပင္သစ္ Francis ထံကို အလုပ္ကိစၥနဲ ့လာသူ။
ပရိုဂရမ္မာ။ေအာက္က Security အသစ္က က သူမေျပာတဲ့ Francis ကို ၊
က်ေနာ္တို ့အထပ္က စလံုး Francis နဲ ့မွားၿပီး လိုက္ပို ့ေပးလိုက္တာ။
တစ္ကယ္က ျပင္သစ္လိုက ဖရြန္ဆီ လိုမိ်ဳးဆန္ဆန္ အသံထြက္တာပါ ။
English လို ဆိုေတာ့ ဖရန္ ့စစ္ ဆို တူတူ ျဖစ္ေနတာ မို ့ Security က လည္း တစ္ေယာက္ထဲပဲမွတ္ေတာ့တာ။ သူမတို ့ က်ေနာ့္နားက ျဖတ္ၿပီး ဝင္သြားတာ ကို အဲဒီေတာ့မွ ျပန္မွတ္မိလာသည္။
အလုပ္ရွုပ္ေနတာမို ့မ်က္လံုးေထာင့္က ျမင္လိုက္ေပမယ့္ အမွတ္မထင္။

အေပၚထပ္က Francis က က်ေနာ့္လိုပဲ ေနာက္က်လာ ေနာက္က်ျပန္သူ ။
က်ေနာ္တို ့ အထပ္က Francis က ၈ ဆို လာ ၅ နာရီ တိတိဆိုျပန္သူ။ သူမလာေတာ့ ၆နာရီ မို ့မရွိေတာ့ ။ Security က လည္း အသစ္ဆိုေတာ့ မသိ ၊ ဒီမွာ ထိုင္ေလ့ရွိတယ္ ေစာင့္ေနပါဆို ထားပစ္ခဲ့တာ။
တစ္ကယ္က အဲလို ဧည့္သည္ကို အထဲသို ့ မပို ့ရ ။
ဧည့္ခန္းမွာပဲ ေနေစရတာ ။ေနာက္ေန ့မွာျပႆနာႀကီးက်ယ္ ျဖစ္သြားေသးတယ္။

သူမက ေစာင့္ေန မလာတဲ့အဆံုးဖုန္းဆက္မယ္ဆို ဖုန္းထုတ္ေတာ့ မမိ ။
တံခါးကို ထုေနတာ လည္းအေတာ္ၾကာၿပီတဲ ့ ၊
က်ေနာ္တို ့ကလည္း အလုပ္မ်ားေနေတာ့ မၾကားၾကဘူးေလ။
ေနာက္ဆံုး အကုန္ျပန္လို ့ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေတာ့မွေတာင္ တံခါးလွဳပ္တာျမင္လို ့ ။
တံခါးက အထူႀကီးေတြ မို ့သူမထုေနတာလည္း အသံမၾကား ၊ လွဳပ္ရံုေလးပဲရွိတာ ။
က်ေနာ္သာမေတြ ့ရင္ မနက္ ထိ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ေနရမယ့္ သူမဘဝ မေတြးရဲပါတဲ ့။
ဝတ္စားထားတဲ့ ပံုနဲ ့ အေအးပတ္ ၿပီးေသမလား ေလ ျဖတ္မလားပဲ ။
က်ေနာ့္ကလည္းအဲဒီေန ့ကအလုပ္မ်ားလို ့၊ ပုံမွန္ဆို အဲဒီအခန္းေထာင့္လည္းမေရာက္ ၊
၆ နာရီ ေက်ာ္ဆိုျပန္ေနၿပီ။
ေနာက္ေတာ့ တုန္ရီရီ သူမကို ဓါတ္ေလွကား အထိ လိုက္ပို ့ၿပီး အိမ္ျပန္ေတာ့ ၉ နာရီနီးပါးရွိေနပါေပါ့လား။
ဗိုက္ဆာလိုက္ထွာမွ ဂြီ။

ဖ်ားခါနီးလို ့နားလိုက္တယ္၊ အနားရၿပီဆိုမွ ဖ်ားေတာ့တယ္ း)။
ဒီတစ္လမွာေတာ့ ပင္ပန္းတာ ဆက္တိုက္ဆိုသလိုကိုပဲ ..မနားရဘူး ။
ၿပီးေတာ့ကိုယ္က on call တာဝန္ယူရတဲ့လ ။ ပိတ္ရက္လည္း အေရးႀကီးရင္ျပန္သြားရေသးတယ္။
Sunday ေတာင္ညႀကီး အလုပ္ျပန္သြားရေသးတယ္။ ညမအိပ္ရတာလည္း ရက္ဆက္ေနေတာ့ ၊ ႏိုးၿပီးရင္ျပန္မအိပ္တတ္ေတာ့ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အရင္ကဆို ျပႆနာမရွိဘူး on call လည္းေအးေဆးပဲ။
ဖုန္းလာလို ့ေျပာဆိုရွင္းလင္းၿပီးတာနဲ ့ျပန္အိပ္တာပဲ။
ခုက မအိပ္ရတာမ်ားေတာ့ ဖုန္းေျပာၿပီးရင္ ျပန္အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး ၊ မ်က္စိကအေၾကာင္လိုက္ျဖစ္ေနတယ္။ ျပန္အိပ္ဖို ့ႀကိဳးစားရင္းနဲ ့မိုးလင္းခါနီးေတာ့ အိပ္ခ်င္သလိုျဖစ္ ၊ ေနာက္တစ္call ဝင္လာျပန္ ေသေရာ ။
ဒီလိုနဲ ့ ၂ ပတ္ေလာက္ဆိုေတာ့မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး ။
မနက္အလုပ္ကလည္းမသြားလို ့မရဘူး ။ အေရးႀကီးေနတာကိုး။
စိတ္ကလည္း ပင္ပန္းေသး ။လူပင္ပန္းတာေတာ္ေသးတယ္ ၊ စိတ္ပင္ပန္းမခံႏိုင္ဘူး။
က်ေနာ္က customer office မွာေနရတဲ့လူ ၊ အကုန္လံုးနဲ ့တည့္ေအာင္ေပါင္းပါတယ္ အဆင္လည္းေျပပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း တျခားဌာနကေန က်ေနာ္တာဝန္ယူရတဲ့ဘက္ကို အသစ္ေျပာင္း
လာတဲ့ သူက လူညစ္။ သူက ရစ္သလားမေမးနဲ ့ ၊ ဒါလုပ္ေန ဟိုဟာေရာ မၿပီးေသးဘူးလား ။
အေရးႀကီးတာေတြလုပ္ေနရလို ့ ညမအိပ္ရတာ အိပ္ရတာ သူဂရုမစိုက္ဘူး ။
သူ ့ရဲ ့အေရးသိပ္မႀကီးတဲ့ backup တို ့ ၊ ဗိုင္းရပ္စ္ update တို ့ နည္းနည္းေနာက္က်လို ့မရဘူး။
paper work ေတြလည္း လုပ္ခိုင္းေသးတယ္ ၊ အေရးမပါတာေတြ ။ ဘယ္ေတ့ာတင္တင္ရတဲ့ဟာေတြကို။
က်ေနာ္ ့ကိုမ်ားေျပာဖို ့လိုက္ၾကည့္္ေနသလားမွတ္ရတယ္ ။ သူကလည္း စိတ္ဒုကၡေပးတာတစ္မ်ိဳး။
စိတ္မထင္ရင္ က်ေနာ့္မန္ေနဂ်ာသြားတိုင္ေသးတယ္ ။

( ေလပါဒယ္ )

က်ေနာ့္မန္ေနဂ်ာက အရမ္းေကာင္းတာ သူ ့တပည့္ေတြ ဆ ိုရင္ဝယ္သား ဆိုသလိုပဲ ။
က်ေနာ္ အရမ္းပင္ပန္းေနၿပီဆိုတာသိလို ့့မန္ေနဂ်ာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို on call လႊဲေပးလိုက္တယ္။
ေနာက္တစ္ပတ္မွာမွ က်ေနာ္ျပန္ယူမယ္ ။
တစ္ေယာက္ကို အလုပ္မွာ လာကူခိုင္းတယ္ ။
နည္းနည္း အနားရတာေပါ့ေလ ၊ အနားလည္းရေရာ ဖ်ားေတာ့တာပဲ း)။
ဖ်ားေတာ့မွ အိပ္ရေတာ့တယ္။ ေဆးေသာက္အိပ္လိုက္တာ တစ္ခ်ိဳးတည္း။ ေကာင္းမွေကာင္းပါလား ဖ်ားရတာ။

အမ်ားသိၿပီးသား Sky Park ကိုသြားခဲ့တဲ့ ပံုေတြပါ ။
တီဆြိ ကေသခ်ာတင္ထားတာမို ့ က်န္တာေတြမေျပာေတာ့ဘူးေနာ္။
ပံုေတြလည္းတီဆိြနဲ ့မတူတာေတြပဲ တင္လိုက္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ့လိုဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ ၂၀ တန္ပါတယ္။
ကိုကို ့လို ေလသလပ္ခံလိုသူမ်ားအတြက္လည္း တန္တာေပါ့ေလ ။
က်ေနာ္က အေပၚမေရာက္ခင္ေရာ ၊ ေရာက္ၿပီးေတာ့ေရာ တစ္ခ်ိန္လံုး ဓါတ္ပံုရိုက္ေနပါတယ္ ၊
သူကလည္း တစ္ခ်ိန္လံုးေလသလပ္ခံေနပါတယ္။

လက္မွတ္တန္းစီရတာတစ္ခုပဲ စိတ္အေတာ္ရွည္ရပါတယ္။
လူေတြအမ်ားႀကီးပါ တစ္ေယာက္ ၂၀ နဲ ့ တစ္ေန ့တစ္ေန ့ကိုမနည္းရမွာပါ။

တစ္ကယ့္ကိုေနလို ့လည္းေကာင္းတဲ့ ေနရာပါ။အၾကာႀကီးကို ေနခဲ့ပါတယ္ ညအထိေပါ့
( တန္ေအာင္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး .. ဟမ္ ) ။

ဓါတ္ပံု အလွရိုက္လိုသူမ်ားကေတာ့ သံုးေခ်ာင္းေထာက္အရွည္ယူသြားဖို ့အႀကံျပဳပါရေစ။
မဟုတ္ရင္ သိပ္အဆင္မေျပဘူး ၊
မွန္အျပင္ဘက္ကိုကင္မရာ ထုတ္ရိုက္ရတာမို ့ဘယ္လိုထိမ္းေပမယ့္ ၊လက္တုန္ပါတယ္ ။ း)
ဒါေတြက ပံုအမ်ားႀကီးထဲကမွ နည္းနည္းေကာင္းတာေရြးထားတာပါ။

ေကာက္ကလိမ္လမ္းရဲ ့ညျမင္ကြင္း

ေကာင္မေလးေတြ ေရကူးတာ ေစာင့္ေနပါေသးတယ္၊ သိလို ့လားမသိဘူး။
ဘယ္သူမွမကူးလာဘူး အဲလူဝတုတ္ႀကီးပဲကူးေနတယ္ ။ စိတ္မဆိုးၾကနဲ ့ေနာ္ ။ း)
ေဟာ္တယ္ မွာလာတည္းသူေတြပဲ ကူးရတယ့္ေနရာေပမယ့္ က်ေနာ္ေတာ့ မႀကိဳက္ပါဘူး privacy မရွိဘူး ။
လူေပါင္းစံုလာၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ေနၾကတဲ ့ေနရာႀကီးကို။

အေဝးက ရွုခင္း

အဲဒီေပၚမွာ ေဖ်ာ္ေျဖေရးရွိပါတယ္ ။ အဲဒီအဖြဲ ့က အဆိုေတာ္မေလးပါ ။
ဘာလူမ်ိဳးလည္းမသိဘူး ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ေနာ္။

ဒါက ေအာက္ထပ္က Shopping center ထဲက ေဖ်ာ္ေျဖေရး တေယာအဖြဲ ့ပါ။
လူေလးေတြေခ်ာသလို ဂီတကလည္း နားေထာင္လုိ ့ အင္မတန္သာယာပါတယ္။


ေကာက္ကလိမ္လမ္းနဲ ့ Sky Park ၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းရိုက္ရင္ရရဲ ့သားနဲ ့ း)


------------------------